"Ik was eigenlijk best tevreden met mijn average life' "
Het jaar 2018... Ik was 10 jaar samen met mijn vriend, we woonden in een mooi huisje in het bos, we hadden een prachtige hond en ik had een stabiele fulltime job in de sociale sector waar ik bakken voldoening uit haalde.
Dus op dat moment in 2018, ik was toen 26 jaar oud, had ik me er al bij neergelegd: dit was mijn leven en zo zou het blijven tot mijn pensioen. Want je weet toch wat ze zeggen:
- 'in de sociale sector moet je niet gaan werken voor het geld'
- 'maar zelfstandig moet je ook niet worden, die werken zich 7/7 kapot en moeten alles aan de belastingen geven'
- 'als je niets van thuis uit mee krijgt, kan je tegenwoordig geen huis meer kopen'
- 'in het leven moet je keuzes maken: OF je gaat op reis, OF je koopt een nieuwe matras dit jaar'
- …
Het is wat het is.
Niets aan te doen.
C'est la vie. Of niet soms ?
